Eregast is Tatiana Huezo. Ze werd geboren in El Salvador en groeide op in Mexico. In haar werk beweegt ze zich tussen documentaire en fictie en onderzoekt ze hoe de gewelddadige gevolgen van georganiseerde misdaad en politieke onrust doorwerken in het intieme leven van families en gemeenschappen. Met haar gevoel voor beeld en geluid weet ze herinneringen en ervaringen te vangen. Zij stelde deze top 10 samen met klassiekers als Belovy en The 3 rooms of melancholia.

De Beeld & Geluid IDFA ReFrame Award

De Beeld & Geluid IDFA ReFrame Award bekroont de documentaire die op de meest inventieve en inspirerende manier archiefmateriaal inzet. Dit jaar zijn twaalf documentaires genomineerd, waaronder twee Nederlandse titels: The Clearing van Sabine Groenewegen en No man’s air van Peter Delpeut en Gerco de Ruijter.

The Clearing onderzoekt de uitbuiting van Javaanse vrouwen op Nederlandse rubberplantages in Sumatra aan het begin van de twintigste eeuw. Filmmaker Sabine Groenewegen brengt de verzwegen verhalen van vrouwen aan het licht, waaronder dat van haar eigen overgrootmoeder, en onthult hoe koloniale propaganda, slavernij en seksuele uitbuiting uit de geschiedenis werden weggelaten. Met archiefbeelden, persoonlijke geschiedenis en fictie laat ze zien hoe het koloniale verleden anders kan worden bekeken vanuit een feministisch en postkoloniaal perspectief. Het onderzoek leidde haar langs talrijke archieven, waaronder bedrijfsfilmarchieven van rubberplantages, particuliere homevideo’s die door plantage-eigenaren waren opgenomen, vrijgegeven koloniale staatsarchieven, memoires, koloniale en andere kranten, pamfletten en andere geschriften waarin protest werd geuit.

De documentaire No man’s air van Peter Delpeut en Gerco de Ruijter vertelt het verhaal van een piloot van Cyprus Airlines die in juli 1974, tijdens de politieke crisis op Cyprus, de laatste vlucht naar de luchthaven van Nicosia uitvoert. Terwijl een Turkse invasie dreigt, ontdekt hij dat hij nauwelijks invloed heeft op de gebeurtenissen. Aan de hand van zijn herinneringen en bewerkte internetbeelden brengt de film de verlaten luchthaven in beeld, als stille getuige van een ingrijpend moment in de geschiedenis van Cyprus. 

De andere genomineerden voor de Beeld & Geluid Reframe Award zijn:

• The Black Box Is Orange (Yuula Benivolski)
• The End of Times (Bibiana Rojas)
• Flamenco Sketches (Isaki Lacuesta)
• An Incomplete Calendar (Sanaz Sohrabi)
• An Incomplete Day in the History of Georgia 10.06.93 (Salomé Jashi)
• Last Movies (Stanley Schtinter)
• My Own Personal Gulag (Lina Gorbaneva)
• Rehearsals for a Revolution (Pegah Ahangarani)
• Revolutionaries Never Die (Mohanad Yaqubi)
• Vertigo Garden (Lei Lei)

Industry Talk: Ownership of the archive – Exposing erasure, reclaiming histories (Archieven, macht en het terugwinnen van geschiedenissen)

Archieven bewaren niet alleen het verleden, maar kunnen ook bestaande machtsverhoudingen in stand houden. Koloniaal beeld- en geluidsmateriaal bevindt zich vaak in instellingen die ver verwijderd zijn van de gemeenschappen die erin worden verbeeld. Daardoor ligt de zeggenschap over deze geschiedenissen nog steeds bij anderen, terwijl de perspectieven en ervaringen van de betrokken gemeenschappen in officiële collecties vaak ontbreken.

Hoe kan deze historische ongelijkheid worden doorbroken? Hoe kunnen archiefmateriaal en verdrongen geschiedenissen toegankelijk worden gemaakt voor de gemeenschappen waaraan ze verbonden zijn? En hoe kunnen filmmakers bijdragen aan een andere omgang met eigendom, zeggenschap, context en cultureel erfgoed?

Nora Philippe (programmadirecteur, EURODOC) gaat hierover in gesprek met Salma Abu Ayyash (Palestine Film Institute), Valentine Kuypers (Beeld & Geluid), Tessa Leuwsha (regisseur van Mother Suriname – Mama Sranan) en Nic Meloney (CBC/Radio-Canada).

Spotlight op de vernieuwende Amerikaanse filmmaker William Greaves

IDFA brengt met dit programma een eerbetoon aan de vernieuwende, maar lang onderbelichte Amerikaanse filmmaker William Greaves (1926–2014). Zijn films onderzoeken de zwarte Amerikaanse geschiedenis en cultuur, maatschappelijke verhoudingen en de grenzen van de documentaire. Het programma omvat onder meer het onlangs voltooide Once Upon a Time in Harlem (2026), het experimentele Symbiopsychotaxiplasm: Take One (1971) en The Fight [The William Greaves Director’s Cut] (1973), over het legendarische boksduel tussen Muhammad Ali en Joe Frazier.

The post IDFA 2026 kijk- en doetips appeared first on AVA_NET.

Tijdens de bijeenkomst staat de waarde van papieren archieven voor de geschiedschrijving van media centraal. Ook wordt ingegaan op de belangrijke rol die deze archieven spelen bij het beoordelen en waarderen van audiovisuele archiefcollecties.

Bekijk het programma en schrijf je in

The post Symposium ‘Paper over the Audiovisual Archives’ over de waarde van papieren archieven appeared first on AVA_NET.

De gidsen maken deel uit van de Technology Watch-publicaties van de DPC. Deze reeks biedt kennis en praktische inzichten over actuele ontwikkelingen en vraagstukken op het gebied van digitale preservering. De drie nieuwe gidsen gaan in op het herkennen van cyberdreigingen, het betrekken van relevante partijen binnen organisaties en het nemen van maatregelen om de digitale weerbaarheid te versterken.

Je kunt de publicaties gratis inzien en downloaden via de website van de DPC: Technology Watch Reports.

The post DPC publiceert drie nieuwe gidsen over digitale weerbaarheid van erfgoed appeared first on AVA_NET.

Het rapport, Bewaarde Beelden, Nieuwe Blikken, onderzoekt hoe institutioneel beleid, financiering en overheidstoezicht de productie en bewaring van audiovisueel materiaal hebben beïnvloed. Daarnaast doet het aanbevelingen om de archiefcollectie beter toegankelijk te maken en meer ruimte te geven aan de perspectieven van de Caribische gemeenschappen zelf.

Drie films uit de jaren zeventig centraal

Voor het onderzoek zijn drie films uit de jaren zeventig onderzocht: Buskando (1973) van René van Nie, Lanta Para Watapana (1974) van Wilbert Tecla en Mosaiko Kultural (1979) van Wilbert Tecla en Felix de Rooy.

Met archiefonderzoek, filmanalyse en oral history brengt Benett de samenwerking tussen Nederlandse instellingen en lokale Caribische filmmakers in beeld. Het onderzoek laat zien dat de uitgangspunten van gelijkwaardigheid en wederkerigheid waarop de Stichting voor Culturele Samenwerking (Sticusa) was gebaseerd, in de praktijk niet altijd werden waargemaakt.

Verschillen in financiering en zeggenschap

Volgens het rapport waren er grote verschillen in de verdeling van de beschikbare middelen. Terwijl de apparaatskosten van het Sticusa-hoofdkantoor in Amsterdam tussen 1956 en 1975 opliepen tot ruim 21 procent van de begroting, ging slechts 1 procent rechtstreeks naar de ondersteuning van autonome lokale kunstvormen zoals muziek en beeldende kunst.

Ook inhoudelijk hadden Nederlandse overheidsinstanties invloed op de films. Contracten verplichtten makers om hun auteursrechten over te dragen aan de Staat der Nederlanden. Daarnaast beoordeelde de Rijksvoorlichtingsdienst (RVD) scenario’s onder meer op basis van opvattingen over goede zeden en educatieve waarde.

Deze financiële en institutionele voorwaarden bepaalden mede welke verhalen verteld konden worden en vanuit welk perspectief de eilanden werden weergegeven.

De Nederlandse blik tegenover het lokale perspectief

Een belangrijk onderdeel van het onderzoek is het verschil tussen films die vanuit een Nederlands perspectief werden gemaakt en producties waarin lokale filmmakers hun eigen cultuur en samenleving centraal stelden.

De film Buskando, gemaakt door René van Nie met een budget van 120.000 gulden, benaderde de bevolking vanuit een observerend perspectief. De film leidde destijds tot stevige kritiek in de lokale pers, waaronder de Amigoe, en zorgde voor verdeeldheid binnen het Sticusa-bestuur.

Bij Lanta Para Watapana en Mosaiko Kultural lag de nadruk meer op het eigen perspectief van de eilanden. Deze films werden gemaakt door lokale filmmakers, onder wie Wilbert Tecla, met aanzienlijk kleinere budgetten van ongeveer 30.000 tot 40.000 gulden. Daarbij werkten zij samen met lokale intellectuelen en stond de eigen culturele en maatschappelijke werkelijkheid centraal.

De films laten zien hoe Caribische makers binnen de bestaande beperkingen ruimte creëerden voor hun eigen verhalen en perspectieven. Daarmee boden zij een tegenwicht aan de manier waarop de eilanden vanuit Nederlandse instellingen werden bekeken en weergegeven.

Van archiefbezitters naar ‘bewaarders in dialoog’

Een belangrijke conclusie van het onderzoek is dat audiovisuele archieven niet neutraal zijn. De manier waarop materiaal is verzameld, gefinancierd, beschreven en bewaard, bepaalt mede welke verhalen en perspectieven zichtbaar blijven en welke onderbelicht raken.

Daarom pleit het rapport voor een andere rol van archiefinstellingen. Beeld & Geluid en andere beheerders van audiovisueel erfgoed moeten niet langer alleen optreden als bezitters van historische collecties, maar zich ontwikkelen tot ‘bewaarders in dialoog’.

Dat betekent dat archiefinstellingen actief samenwerken met de gemeenschappen waaruit het materiaal afkomstig is en ruimte bieden aan hun perspectieven, kennis en zeggenschap. Het gaat niet alleen om het bewaren van films, maar ook om de vraag wie het verhaal vertelt, hoe het materiaal wordt geïnterpreteerd en wie er toegang toe heeft.

Voor Aruba, Bonaire, Curaçao, Sint Maarten, Sint Eustatius en Saba betekent dit dat de eigen audiovisuele geschiedenis toegankelijker moet worden en dat lokale gemeenschappen meer betrokken worden bij de manier waarop dit erfgoed wordt beheerd, gedeeld en gebruikt.

Aanbevelingen voor de AV-erfgoedsector

Het rapport doet drie belangrijke aanbevelingen om deze verandering in de praktijk te brengen.

• Radicale contextualisering (Metadata): Voeg de ‘stille stemmen’ uit dit onderzoek (kritiek, interviews, correcte benamingen van kunstenaars) toe aan de metadata. De context van de macht is integraal onderdeel van het erfgoed.
• Faciliteren van ‘Inside-Out’ herappropriatie: Stel het materiaal actief beschikbaar voor de huidige generatie makers uit Aruba, Bonaire, Curaçao, Sint Maarten, Sint Eustatius en Saba (ABCSSS). Gebruik het archief niet als statisch bezit, maar als ‘brandstof’ voor nieuwe producties die de blik van toen bevragen en herclaimen.
• Digitale repatriëring & gedeelde soevereiniteit: Richt digitale spiegelarchieven in op de eilanden zelf (i.s.m. lokale nationale archieven). De intellectuele en emotionele eigendom ligt bij de brongemeenschap; zij moeten onbelemmerd toegang hebben tot hun eigen visuele geschiedenis.

Een andere kijk op audiovisueel erfgoed

Met het onderzoek wordt niet alleen teruggekeken op de geschiedenis van de Sticusa-filmcollectie, maar ook gekeken naar de verantwoordelijkheid van archiefinstellingen in het heden. Het rapport maakt duidelijk dat het bewaren van audiovisueel erfgoed verder gaat dan het beheren van films en documenten. Het vraagt ook om aandacht voor de mensen, verhalen en gemeenschappen achter het materiaal.

De ontwikkeling van archiefbezitters naar ‘bewaarders in dialoog’ vormt daarbij een belangrijk uitgangspunt. Door samen te werken met de gemeenschappen waaruit het erfgoed afkomstig is, kunnen archiefinstellingen bijdragen aan een meer gelijkwaardige manier van bewaren, delen en vertellen.

Meer weten? Lees het volledige rapport

The post Onderzoek naar Sticusa-filmcollectie legt koloniale machtsverhoudingen bloot appeared first on AVA_NET.

Belichaamde ervaring en immaterieel erfgoed

Digitale en mediakunst zijn vaak sterk afhankelijk van specifieke hardware, software en veranderende technologieën. Wanneer deze verouderen, dreigt niet alleen de technische werking verloren te gaan, maar ook de unieke beleving van het publiek. Het duurzaam behouden van digitale kunst vraagt daarom om meer dan het opslaan van bestanden en apparatuur: beweging, interactie, vaardigheden en de specifieke context waarin een werk wordt ervaren, zijn minstens zo essentieel.

Tijdens TDA 2027 komen kunstenaars, onderzoekers, erfgoedprofessionals en studenten samen om te verkennen hoe belichaamde kennis en menselijke ervaringen gedocumenteerd, overgedragen en behouden kunnen worden. Daarnaast wordt onderzocht welke kansen herinterpretatie en nieuwe presentatievormen bieden wanneer de oorspronkelijke technologie niet meer beschikbaar is. Hiermee slaat het symposium een brug tussen digitale kunst en bredere vraagstukken rondom immaterieel cultureel erfgoed.

Praktische informatie & Early Bird-tickets

Het symposium vindt plaats op 4 en 5 maart 2027 bij LAB111 (Arie Biemondstraat 111, Amsterdam). Speciaal voor wie er vroeg bij wil zijn, is er een beperkt aantal early bird-tickets beschikbaar. Bekijk voor meer informatie en aanmelden de website van LI-MA / Transformation Digital Art 2027.

The post Transformation Digital Art 2027: EMBODIED – Kennis, ervaring, data appeared first on AVA_NET.

De jury prijsde Goedkoop om zijn vakmanschap waarmee hij Nederlands audiovisueel erfgoed opnieuw onder de aandacht brengt. Zijn producties worden gekenmerkt door grondig bronnenonderzoek, een scherpe analyse en oog voor detail. Daarbij weet hij archiefmateriaal op een heldere manier te reconstrueren, van context te voorzien en via verschillende mediavormen te presenteren. Naast Hans Goedkoop waren archivaris René Kroon, gespecialiseerd in analoog audiovisueel erfgoed, en radiomaker Kick van der Veer genomineerd voor de prijs.

Han Peekel Prijs

De Han Peekel Prijs werd dit jaar voor de derde keer uitgereikt. De prijs is mogelijk gemaakt door een nalatenschap van televisiepresentator en -producent Han Peekel aan Beeld & Geluid. Peekel speelde tientallen jaren een belangrijke rol in de Nederlandse televisiewereld, zowel voor als achter de schermen. Als oprichter van Stichting Media Geheugen zette hij zich in voor het behoud van audiovisueel erfgoed.

De jury, die door Han Peekel zelf werd samengesteld, bestaat uit zijn dochters Jojanneke Peekel en Cato-Margo Peekel, Ralph Meulenbroeks, Hein Meijers en Eppo van Nispen tot Sevenaer. Eerdere winnaars van de prijs zijn emeritus hoogleraar Mediacultuur Sonja de Leeuw en Hans van den Berg, beeldresearcher bij Beeld & Geluid, die in 2025 overleed.

Hans Goedkoop

Hans Goedkoop verwierf bekendheid als presentator van het televisieprogramma Andere Tijden, waarin historische gebeurtenissen aan de hand van archiefmateriaal werden belicht. Ook in recente televisieproducties en specials over historische en maatschappelijke onderwerpen speelt het zorgvuldig gebruik van audiovisueel erfgoed een belangrijke rol.

Tijdens het AVA_Net Symposium in 2023 verzorgde Hans Goedkoop samen met historicus en voormalig Andere Tijden-regisseur Gerda Jansen Hendriks een keynote over de rol van archiefbeelden bij het vertellen van de geschiedenis van Nederlands-Indië. Goedkoop vertelde vanuit zijn eigen familiegeschiedenis en zijn betrokkenheid bij de televisieserie Indonesia roept! hoe archiefmateriaal kan bijdragen aan het onderzoeken en vertellen van het koloniale verleden. Jansen Hendriks ging in op op het archiefbeeld zelf. Wat laten de beelden wel en niet zien, welke verhalen worden daardoor zichtbaar en welke blijven buiten beeld? En wat is daarbij de rol van archieven? Je kunt de keynote hieronder terugzien.

The post Hans Goedkoop wint Han Peekel Prijs 2026 appeared first on AVA_NET.

De toolkit is ontwikkeld door de Carbon Footprint Task Force van de DPC en is na een uitgebreide test- en feedbackronde binnen de community in september 2026 gepubliceerd. De aanpak is praktisch en flexibel en kan worden gebruikt door organisaties van groot tot klein en met verschillende soorten technische infrastructuren en uiteenlopende niveaus van ervaring met duurzaamheidsrapportages.

Rekentool en praktijkvoorbeelden

Een belangrijk onderdeel van de toolkit is de Carbon Footprint Calculation Tool. Met deze Excel-spreadsheet kun je de CO₂-voetafdruk van verschillende activiteiten binnen de digitale preservering berekenen en rapporteren. Daarnaast bevat de toolkit praktische tips en richtlijnen om gegevens te verzamelen en de resultaten te interpreteren.

De toolkit wordt aangevuld met een aantal casestudy’s van de Carbon Calculation Support Group. Deze laten zien hoe organisaties de aanpak in de praktijk kunnen gebruiken.

Met de toolkit wil de DPC het voor organisaties makkelijker maken om duurzaamheid mee te nemen in hun dagelijkse werk rond digitale preservering. Niet alleen door de eigen CO₂-voetafdruk inzichtelijk te maken, maar vooral ook door te ontdekken waar mogelijkheden liggen om deze te verkleinen.

Benieuwd wat de klimaatimpact van de digitale preservering van jouw organisatie is? De volledige toolkit, inclusief de handleiding, casestudy’s en de Excel-rekentool, is beschikbaar via de website van de DPC. Lees meer: Carbon Footprint Toolkit – Digital Preservation Coalition

The post Nieuwe toolkit helpt CO₂-voetafdruk digitale preservering in kaart te brengen appeared first on AVA_NET.

Binnen het erfgoedveld leven hierover veel vragen. Wat zijn de voor- en nadelen van verschillende opslagoplossingen? Hoeveel beheer vragen ze en hoe lang gaan ze mee? Wat is de impact op het milieu? En natuurlijk: welke kosten zijn eraan verbonden?

De nieuwe keuzegids van het Netwerk Digitaal Erfgoed (NDE) helpt je om deze vragen te beantwoorden. De verschillende, veelgebruikte opslagmethoden worden overzichtelijk naast elkaar gezet, zodat je beter kunt bepalen welke oplossing aansluit bij de behoeften en mogelijkheden van jouw organisatie.

De gids is gebaseerd op uitgebreid onderzoek door Sprekende Geschiedenis, het landelijk knooppunt voor Oral History, en uitgevoerd in opdracht van het NDE in samenwerking met de leden van de NDE-collegagroep Duurzame Opslag. Een praktische gids voor organisaties die hun digitale collecties duurzaam en toekomstbestendig willen opslaan.

The post Keuzegids: welk opslagmedium past bij jouw digitale collectie? appeared first on AVA_NET.

Haagse videopioniers

Meatball werd in 1972 opgericht door Rien Hagen, Donald Janssen, Jan Blom en Jos Bienemann, aanvankelijk onder de naam Stichting Werkgroep Video. Het collectief was het eerste onafhankelijke videoproductiebedrijf van Den Haag.

De oprichting viel samen met de opkomst van de videorecorder en videocamera. Het nieuwe medium maakte het mogelijk om relatief snel en betaalbaar beelden te maken, terug te kijken en te vertonen. Voor Meatball bood video nieuwe mogelijkheden om maatschappelijke ontwikkelingen en verhalen vast te leggen die anders gemakkelijk buiten beeld zouden blijven.

Vanaf 1974 trokken de makers met hun Sony Portapak-videocamera de Haagse wijken in. In samenwerking met buurtcentra en opbouwwerkers brachten zij onderwerpen als huisvesting, leefbaarheid, eenzaamheid en buurtinitiatieven in beeld. Ook legden ze protesten tegen gemeentelijke plannen vast.

De video’s werden nadrukkelijk niet alleen vóór, maar ook mét bewoners gemaakt. Na afloop werden de producties in de wijken vertoond, onder meer in wijkcentra en het Kijkhuis aan het Noordeinde. De vertoningen waren daarmee niet alleen een manier om het gemaakte werk te presenteren, maar vormden ook een aanleiding voor gesprekken tussen bewoners.

In de loop der jaren breidde Meatball het werkterrein uit naar videokunst, fictie, documentaires, docudrama’s en opdrachtfilms. In ruim twintig jaar maakte het collectief meer dan tweehonderd producties, in Den Haag en daarbuiten.

Van bedrijfsarchief naar digitaal toegankelijk erfgoed

Na het faillissement van Stichting Meatball in 1994 werd vrijwel het volledige bedrijfsarchief aan het Haags Gemeentearchief geschonken, inclusief de originele tape- en filmformats. De nu gedigitaliseerde en ontsloten collectie biedt een unieke inkijk in de ontwikkeling van onafhankelijke videoproductie in Nederland en vormt een audiovisueel tijdsbeeld van een stad die vanaf de jaren zeventig sterk veranderde.

AV-conservator Helga Meijer benadrukt in een persbericht van het Haags Gemeentearchief zowel de historische als de maatschappelijke waarde van het materiaal: “Deze video’s laten niet alleen zien hoe Den Haag er vijftig jaar geleden uitzag, maar ook hoeveel maatschappelijke problemen nog altijd herkenbaar zijn. Tegelijkertijd vertellen ze het verhaal van een bijzondere groep creatieve makers. Ondanks de vaak beperkte financiële middelen bleven zij doorgaan met hun werk. Het maken van verhalen die ertoe doen. Dankzij dat doorzettingsvermogen beschikken we nu over een unieke kijk op de stad.”

Wil je de collectie van Meatball bekijken? Je kunt de videoproducties en de bijbehorende beschrijvingen vanaf 5 oktober online raadplegen via de toegangsnummers 0939-01 (archief) en 8609-01 (collectie). Ook de filmografie en biografie van het collectief zijn online beschikbaar.

Randprogramma: tentoonstelling, lunchlezing en documentaire

Van 5 oktober tot en met 28 november is in het Atrium van het Haagse stadhuis de tentoonstelling Meatball: Haagse beeldrevolutie (1972-1994) te zien. De expositie vertelt het verhaal van het collectief en laat zien hoe de makers met video werkten. De tentoonstelling maakt onderdeel uit van het bredere programma Film in Den Haag.

Ook organiseert het Haags Gemeentearchief op 18 november een lunchlezing over Meatball. Conservator Helga Meijer vertelt over het videocollectief, de totstandkoming van de tentoonstelling en bijzondere verhalen uit de Meatball-archieven. De lezing vindt van 12.30 tot 13.15 uur plaats in de Centrale Bibliotheek aan het Spui en is gratis. Aanmelden is verplicht.

En in samenwerking met Omroep West verschijnt de documentaire Meatball, Haagse beeldrevolutie, gemaakt door Erik Kooyman. De publiekspremière vindt plaats op vrijdag 6 november in Pathé Buitenhof. De documentaire wordt op zaterdag 7 november uitgezonden op TV West in het programma Westdoc.

Eerder bij AVA_Net: Helga Meijer over Meatball

Vorig jaar was Helga Meijer een van de sprekers tijdens een AVA_Net-kennisbijeenkomst over de maatschappelijke betekenis van film- en videocollectieven. Zij vertelde daar over het werk van videocollectief Meatball en haar lokale impact. Meer over de bijeenkomst en haar verhaal over Meatball lees je in dit verslag.

The post Haags Gemeentearchief zet archief van videocollectief Meatball online appeared first on AVA_NET.

Infrastructuur en Linked Open Data centraal

In plaats van het bouwen van een nieuw platform, richtte het project zich op de onderliggende data-architectuur. Door gebruik te maken van gedeelde standaarden, terminologie, duurzame identifiers (URI’s via mediakunst.net) en linked open data kunnen collectiegegevens nu machinaal leesbaar worden gekoppeld. Hierbij is gewerkt met het Four Level Artwork (FLA)-model om de gelaagdheid en complexiteit van mediakunst, van concept tot specifiek fysiek of digitaal item, nauwkeurig vast te leggen.

Van pilot naar praktijk

Het project is bewust kleinschalig gestart met eenkanaals videowerken uit de collecties van LI-MA en het Van Abbemuseum. Deze datasets zijn inmiddels geregistreerd in het NDE Datasetregister en via GraphQL-endpoints beschikbaar gemaakt als Linked Open Data. Dit biedt een beproefde methode en richtlijnen voor andere erfgoedinstellingen die hun mediakunstcollecties toekomstbestendig willen ontsluiten.

De belangrijkste inzichten en resultaten zijn gebundeld in het eindrapport van Connecting Media Art. Benieuwd naar de volledige resultaten en hoe je deze standaarden binnen jouw eigen organisatie kunt toepassen? Lees het eindrapport. Wil je meer informatie of meedoen? Neem contact op met LI-MA via info@lima.nl

The post Duurzame infrastructuur voor mediakunst: LI-MA legt de basis met ‘Connecting Media Art’ appeared first on AVA_NET.