Restauratie

Van de honderdduizenden uren film-, audio- en videomateriaal die liggen opgeslagen in archieven, moet een flink deel worden behoed voor schade of permanente vernietiging door chemische ontbinding, schimmels, bacterieel beval, verkleuring, verzuring en andere afbouwverschijnselen. Het gevaar bestaat dat waardevol materiaal voorgoed verloren gaat. De verschillende historische film dragers, zoals cellulosenitraat (nitraat), celluloseacetaat (acetaat), magneetbanden en andere soorten dragers hebben niet het eeuwige leven, en worden daarom geconserveerd en gedigitaliseerd. Maar sommige films of andere media zijn zo beschadigd, dat de workflow uitgebreid moet worden en de film of het geluid eerst gerestaureerd moet worden. Pas daarna kan het materiaal gedigitaliseerd en/of op een nieuwe filmdrager overgezet worden.

AV-restauratoren besteden onder andere veel aandacht aan de meest kwetsbare collectiedrager, de nitraatfilm. Deze drager uit de eerste helft van de 20ste eeuw behoeft permanente aandacht: het materiaal is uiterst brandbaar en samen met de vroege acetaatfilm chemisch het meest instabiel. Daarom zijn voor deze films speciale richtlijnen voor opslag en bewerking van toepassing en is aanbevolen om de toestand van de films regelmatig te controleren.

Kennisbronnen

In de kennisbank vindt je verschillende informatieve bronnen, zoals de Tutorial: Restoration of AV material van Richard Wright (2011). This tutorial gives a roadmap to the general types of restoration tools.

Voor kennis over film en filmmaterialen is de site van The National Film and Sound Archive in Australië erg interessant. The NFSA technical preservation handbook covers a wide range of preservation subjects including film construction, identification, storage and damage.

AVA_Net Experts

Ga naar de AVA_Net Experts-pagina om de experts te filteren op locatie (en kennisthema).